Hastalığın etkeni olan Giardia intestinalis’in trofozoit ve kistleri vardır. Trofozoitlerin 2 nukleusu ve duodenuma yapışmayı sağlayan iki emici diski bulunur. Armut görünümündedir. Kistleri ise klorlamaya ve mide asiditesine dayanıklıdır. Bulaşma; kistleri içeren suların içilmesi, çiğ sebzelerin yenmesi, infekte eller ve fekal-oral-anal yoldur.

   Mide sıvısı ile ilk sindirimi başlayan kist duvarı duodenumda açılır, ortaya çıkan trofozoit ikiye bölünür ve yapışma elemanları ile duodenumdaki intestinal villuslara yapışır. Mukozada hafif bir inflamasyon ve lenfoid doku hiperplazisi gelişmesi dışında patoloji yoktur. GİS'de başka bölgelerde bulunmaz ve invaze olmazlar. Olguların yarısı asemptomatiktir. İnkübasyon periyodu 1-4 haftadır. Duodenumda yerleştikleri için özellikle yağ emilimi bozulur, dispeptik yakınmalar, sağ hipokondrium ağrısı ve yağlı dışkılama görülür. Bu arada, yağda emilen başta A olmak üzere D, E ve K vitamin emilimleri de bozulabilir. Safra yolları ve pankreas kanalına da girerek kolesistit ve pankreatite yol açabilir. Trofozoitler ilerleyip kolona kadar gelince kist halini alırlar. Dışkı tetkikinde çok nadiren trofozoitler, çoklukla da kistler görülür. Bazen safra kesesine oturarak kronik forma dönüşür. Bunların belirlenmesi için safra tubajı yapılması gereklidir. Bu olgularda sık relaps görülür. Bu durum, intestinal divertikülü veya IgA yetmezliği olanlarda sık karşılaşılan önemli bir problemdir. Esasen klinik belirtiler daha çok çocuklarda dikkat çekici olmaktadır. Hastalıktan şüpheleniliyorsa birbirini izleyen 3 gün alınan örnekler değerlendirilmeden karar verilmemelidir.

                                                              Prof. Dr. Volkan ÖZGÜVEN
                                                              Yrd. Doç. Dr. Ufuk DİZER